𝙒𝙖𝙩 𝙖𝙡𝙨 𝙝𝙖𝙧𝙙𝙚𝙧 𝙬𝙚𝙧𝙠𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙫𝙖𝙡𝙠𝙪𝙞𝙡 𝙞𝙨, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙧𝙖𝙣𝙙𝙨𝙩𝙤𝙛?

In alle jaren dat we met elkaar in gesprek zijn – eerst als klant, later als sparringpartners – kwam één thema steeds terug: harder werken als copingmechanisme. En als dat niet genoeg was? Nog harder werken.

Het is een bekende strategie, zeker bij mensen met autisme. In retrospectief besef ik dat juist die kennis mij dreef om van harder werken naar efficiënter werken te willen gaan. Hij zag dat ook. Het moest anders, vonden we.

Maar na vele, vele gesprekken en een filosofiecursus die me leerde om opnieuw te kijken, kwam er ineens een ander inzicht.
Wat als harder werken voor hém geen overlevingsmechanisme was, maar een bron van energie?
Toen ik dit hardop uitsprak, viel hij stil. Even maar. Toen:
"𝘑𝘢, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬! 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘻𝘰 𝘨𝘦𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘻𝘰 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨𝘦𝘯. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘦𝘴 𝘩𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨."

Wat een eyeopener. Zo overtuigd van mijn eigen perspectief dat ik niet eens anders kon denken. Tot nu.

𝙒𝙖𝙣𝙣𝙚𝙚𝙧 𝙝𝙚𝙗 𝙟𝙞𝙟 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨𝙩 𝙚𝙚𝙣 𝙙𝙞𝙚𝙥𝙜𝙚𝙬𝙤𝙧𝙩𝙚𝙡𝙙𝙚 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙩𝙪𝙞𝙜𝙞𝙣𝙜 𝙡𝙤𝙨𝙜𝙚𝙡𝙖𝙩𝙚𝙣?